Huize Schildpatio

In een grote vijver, gelegen midden in de binnenplaats van Matenweg 30, woont een schildpad. Het diertje krijgt waarschijnlijk weinig mee van alle barbecues en feesten om hem heen. Toch is de schildpad erg belangrijk voor de bewoners. Ze hebben er hun huis naar vernoemd: Schildpatio.

Het is woensdag, vlak voor etenstijd. Elf studenten en twee tamme ratten zitten in de gezamenlijke woonkamer. De huiskamer staat vol met banken, een lange bar, koelkasten en een bouwwerk van zo’n veertig kratten bier, de maandvoorraad van het huis. Op tafel staan grote schalen met taart. Bewoonster Nina Poth is jarig. De huisgenoten vierden dat vannacht uitbundig in de Vestingbar, zoals ze altijd doen met verjaardagen. Vandaag houden ze het toch maar even bij fris en groene thee.

Door de kou
In totaal wonen er zeventien studenten in het huis, vijf vrouwen en twaalf mannen. Hun kamers bevinden zich in een vierkant om de patio. Iedereen moet buitenlangs om bij de gezamenlijk ruimte te komen. “Dat is voor nieuwe bewoners vaak even wennen,” zegt Vito Böke (master ME). “Vooral in de winter.” Maar het heeft volgens hem ook voordelen. “Als je eenmaal in de woonkamer bent, ben je minder snel geneigd om door de kou terug te gaan naar je eigen kamer. Daardoor brengen we veel tijd met elkaar door en zijn we, ondanks het grote aantal, een hechte groep huisgenoten.”

Rijksmonument
Architect Herman Haan ontwierp in 1965 de patiowoningen op de campus. Hij liet zich inspireren door
holwoningen van een Tunesische Berberstam waarin de bewoners vanaf een afgesloten binnenplaats toegang hadden tot de verschillende vertrekken van hun onderkomen. Dit idee zie je terug in het patiocomplex. Vanuit de afgesloten patio’s heb je toegang tot de studentenkamers, woonkamers en keukens. Twee jaar geleden werden de campuswoningen aangewezen als rijksmonument. “Heel leuk natuurlijk, alleen waren we een beetje bang dat er strengere regels zouden komen over wat wel en wat niet is toegestaan in ons huis”, vertelt huisoudste Rowan van der Moezel. “Maar afgezien van het monumentenplaatje op de muur merken we er gelukkig niets van.”

En dus organiseren de bewoners nog steeds hun jaarlijkse flatfeest. Daar komen zo’n vierhonderd studenten op af, onder hen ook een aantal oud-bewoners. De voorbereiding op het feest duurt weken. “Elk jaar willen we eerder beginnen, zodat we niet zo hoeven te stressen. Maar dat is nog nooit gelukt,” lacht Nina Poth (bachelor PSY). Samen toveren de huisgenoten Schildpatio om tot feestlocatie met twee podia. Eén voor de dj’s en de ander voor bands. De bewoners klimmen zelf ook regelmatig op het podium om op te treden. Bezoekers kopen voor tien euro een plastic bierpul die ze de hele avond gratis kunnen bijvullen. Onbeperkt drinken in combinatie met een vijver midden op de dansvloer kan niet anders dan fout gaan, toch? De bewoners knikken. De schildpad krijgt elke editie van het flatfeest wel een bezoekje van een feestganger die, bedoeld of onbedoeld, een duik neemt.

Altijd iemand thuis
“Mensen zijn vaak sentimenteel over hun studententijd, en dat geldt zeker voor mij wanneer ik terugdenk aan mijn tijd in Schildpatio,” zegt oud-bewoner Wessel Reijers (alumnus PSTS’2014). “Het was fantastisch dat er altijd iemand thuis was om wat mee te drinken, muziek mee te maken of om in de woonkamer te hangen na een feestje. Het voelde een beetje als een grote familie.” Hij woont nu in Dublin, waar hij een PhD in techniekfilosofie doet, maar komt net als veel andere voormalige bewoners nog regelmatig over de vloer.

In het huis is veel terug te vinden van eerdere generaties bewoners. Bijvoorbeeld in het flatboek met oude documenten, memorabele quotes, boodschappenlijstjes uit de jaren ’90 en het pronkstuk: een boete van zeshonderd gulden voor het ‘illegaal verwijderen en toe-eigenen van twee kerstbomen.’ “Op onze sinterkerstavond is het traditie dat de huisjongsten zorgen voor een kerstboom,” legt huidige bewoner David Versteegen (bachelor BMT) uit. “Elk jaar weten ze er een te regelen, maar niet altijd zonder gevolgen. In 1999 zijn drie Schilpatio-bewoners betrapt toen ze twee bomen op de campus hadden omgezaagd en mee naar huis sleepten.”

Dagelijkse tradities
Voor Wessel waren de belangrijkste tradities niet de jaarlijkse feesten en evenementen, maar juist het dagelijkse leven in het huis. “Samen eten, daarna koffie drinken en ‘s avonds in de woonkamer een biertje doen en kroketten bakken. Dit ritueel herhaalde zich soms daadwerkelijk elke dag. Het zorgde ervoor dat je je echt onderdeel van Schildpatio voelde en het idee kreeg weer thuis te komen in Enschede na bijvoorbeeld een weekendje bij je ouders.”

Magazine voor Alumni en Relaties – Universiteit Twente – Winter 2017/2018