Vallen, opstaan en weer doorgaan

Vanuit het cafeetje Ronacherfels kijk je uit over het grote meer van de Weissensee. De juiste plek voor een nabeschouwing van de Alternatieve Elfstedentocht. Onder het genot van een kop koffie met een stuk Sachertorte bespreken winnaars Crispijn Ariëns en Lisa van der Geest hun overwinning. Hij noemde het zijn mooiste zege ooit, zij kwam over de finish met de woorden ‘Dit doe ik nooit meer!’ Hoe kijken ze twee dagen later terug op de wedstrijd?

“Het is nog steeds je mooiste, toch Crispijn?” grapt Lisa naar haar medewinnaar. Hij knikt: “Zolang er geen Elfstedentocht in Nederland komt, is dit de mooiste wedstrijd die je kunt winnen. Je naam komt op het winnaarsbord en dat is waar je het als marathonschaatser allemaal voor doet.” Lisa kan haar uitspraak inmiddels wat relativeren: “De pijn is een beetje gezakt. Het waren zulke extreme omstandigheden dat ik zei dat ik dat nooit meer ging doen. En dat meende ik toen echt.”

Zwaar was het zeker. Het dooide, waardoor het ijs elke ronde slechter werd. De ene na de andere schaatser ging onderuit. “Het was wandelen, vallen, kruipen en weer opstaan. Steeds weer opnieuw” zegt Lisa. Ook Crispijn lag met regelmaat op het ijs. Toen hij voor de zoveelste keer viel dacht hij: “Ik blijf lekker liggen. Ze komen me vanzelf een keer ophalen met zo’n karretje.” Maar zo win je natuurlijk niet, dus hij stond op en herpakte zich. “Het is een knop die je moet omzetten,” zegt Lisa. “Uiteindelijk gaat het hier om karakter, doorzetten en power. Je moet blijven gaan.”

De beelden van de spectaculaire laatste meters bij de dames gingen heel Nederland door. Elma de Vries lijkt te winnen, maar valt vlak voor de eindstreep. “Sommige mensen zeggen dat ik de winst als een cadeautje kreeg, maar dat is niet zo,” vertelt Lisa. “Niemand zag dat ik de laatste ronde zes keer ben gevallen en telkens weer terug moest rijden naar Elma. Als ze dat ook in beeld brengen krijg je een heel ander verhaal. Daarom is het jammer dat er van ons maar zo weinig gefilmd is.” Crispijn beaamt: “Op een 200 kilometer krijg je echt niets cadeau. Ik vind eigenlijk dat er twee camerateams moeten rondrijden. Eén bij de dames en één bij de heren.”

De finish van Crispijn was totaal anders. Hij had de tijd om zijn overwinning al uitgebreid te vieren voor hij over de streep was. “Toen ik achterom keek en niemand zag, wist ik dat ik ging winnen. Ik heb toen ook geen slag meer geschaatst. Dat was echt genieten.” Uiteindelijk gaat het hem niet om de manier waarop hij over de finish komt. “Als je maar wint. Het blijft natuurijs en je moet blijven staan tot de laatste meters. Of je nou met een halve meter of met veertig seconden voorsprong de titel pakt, winnen is winnen.”

De prijsuitreiking en huldiging maakten indruk op de schaatsers. “Je verliest veel meer wedstrijden dan je er wint. Als het de goede kant op valt komen de emoties bij iedereen naar boven. De ploegleiders en alle sponsoren zien je het hele jaar door trainen en weten wat je ervoor doet,” zegt Crispijn. Lisa vult aan: “De huldiging in de tent was ook mooi. Iedereen leeft mee, net als de toerrijders die zelf de tocht hebben gereden. Zij weten hoe het voelt.”

De twee bewonderen de toerschaatsers op de Weissensee. Vooral de rijders die meerdere tochten in een week afleggen. Crispijn: “Dat zijn de echte liefhebbers. Zij vinden het ontzettend mooi om hier op natuurijs te schaatsen. Als ik straks geen prof meer ben, denk ik niet dat ik mijn schaatsen ooit nog aanraak. Dan ben ik er echt wel klaar mee hoor!”

Lisa’s winst op de Weissensee was niet haar enige succes de afgelopen periode. In de weken voor de Alternatieve Elfstedentocht won zij de eerste natuurijsmarathon van 2017 in Noordlaren. Ook slaagde ze voor haar bachelor rechten. Terwijl ze zich nog op het Oostenrijkse ijs bevindt, is haar masteropleiding al een week bezig. “Ik mis nu mooi het begin,” lacht ze. “Ik ga de master uitspreiden over meerdere jaren, dus ik studeer nog wel even. Maar ik vind het fijn om naast het schaatsen ook in een andere wereld te zitten. Dan kom ik niet alleen mijn bed uit om te trainen.”

Crispijn is net vader geworden van zijn zoontje Nolan. Hij werkte eerst bij Cádomotus, maar kon dat niet meer combineren. “Ik ben net voor de winter gestopt met werken en ben nu fulltime professioneel schaatser. Hierdoor kan ik mijn eigen trainingstijden indelen en hoef ik thuis niets te missen van de kleine. Dat houd ik het liefst nog zo lang mogelijk vol.”

In Marathon Magazine (met Stephanie Herpers) – maart 2017